Wektor inercji niskich dryfów nie wyznacza kierunku pełnego ruchu. Zachowuje tylko ślad przesunięcia, które nie otrzymało rozpędu i nie opuściło własnego niskiego pasma. Dryf nie ma tu ostrej linii ani wyraźnego celu. Jest powolnym odchyleniem przy nazwie, przygaszonym i częściowo bezwładnym. Jedna wartość może zostać przy bladym nachyleniu, druga przy suchym osiadaniu, trzecia prawie nieruchomo przy tle. Inercja odbiera im nagłość, a niski ton ogranicza ich ciężar. Całość pozostaje neutralna, zamknięta w samym obiegu nazw, bez obrazu, bez sceny i bez zewnętrznego tematu.
Inercja nie zatrzymuje dryfu całkowicie. Spowalnia go, odbiera mu widoczny nacisk i zostawia przebieg w stanie pośrednim między ruchem i osiadaniem. Nazwa przesuwa się tylko nieznacznie, jakby zachowała dawny kierunek, ale utraciła możliwość dalszego przejścia. Jedno odchylenie trwa przy krawędzi, drugie przy dolnym śladzie, trzecie przy prawie pustym miejscu po zmianie. Rejestr nie wzmacnia tych położeń. Zostawia je w bezwładnym szeregu, bez pierwszeństwa i bez mocnego domknięcia. Sens utrzymuje się przez opóźnienie, przez brak gwałtownego zwrotu i przez cichy ciężar nazw, które nie wracają do punktu pierwszego.
Niski dryf ma małą skalę i ograniczoną widoczność. Nie rozciąga się w długi przebieg, tylko lekko odsuwa ton od jego wcześniejszego miejsca. Może być chłodny, matowy, prawie równy z tłem albo osadzony przy dolnej warstwie zapisu. Wektor zachowuje go jako kierunek bez wykonania, a inercja nadaje mu stan bez pośpiechu. Jedna reszta dryfu stoi bliżej śladu, druga bliżej zaniku, trzecia przy bezimiennym odstępie między położeniami. Nie powstaje ruch ani zdarzenie. Zostaje spokojna różnica między nazwą ustawioną prosto i nazwą przesuniętą o niewielką, przygaszoną wartość.
Osadzanie dryfu przebiega bez ostrej granicy. Przesunięcie traci własną lekkość, opada w niższy zakres i zostaje przy tle jako słaba zmiana położenia. Inercja utrzymuje je dłużej, ale nie pozwala mu przejść w mocny kierunek. Jedna nazwa osiada przy ciemniejszej krawędzi, druga przy bladym odchyleniu, trzecia przy prawie zamkniętym śladzie. Różnice między nimi pozostają małe, lecz czytelne przez sam dystans. Korpus nie porządkuje ich według siły. Zostawia je w spokojnym układzie niskich dryfów, gdzie każdy składnik zachowuje osobny ciężar i brak pełnego rozwoju.
Opóźnienie wektora ma charakter suchy i cichy. Kierunek zostaje zaznaczony, ale jego przejście nie następuje w pełni. Dryf trwa więc przy własnym spóźnieniu, między decyzją położenia i brakiem ruchu. Jedno opóźnienie może być krótkie, drugie bardziej rozciągnięte, trzecie prawie nierozpoznawalne. Każde zmniejsza nacisk i odbiera nazwie możliwość natychmiastowego przesunięcia. Inercja nie usuwa ich obecności, tylko zostawia ją niżej, bliżej tła i bliżej osadu po dawnym kierunku. W takim paśmie nie ma przyspieszenia ani kulminacji. Jest powolny zapis różnic, które utrzymują się przez własne niedojście.
Końcowy ton zostaje niski, bezwładny i bez ostrego zamknięcia. Wektor nie przechodzi w pełny ruch, inercja nie zamienia się w martwe zatrzymanie, a dryf nie odzyskuje wyraźnego kierunku. Zostają blade przesunięcia, dolne ślady, ciche osady po nachyleniach i różnice widoczne tylko przez mały nacisk. Jedna reszta trwa przy opóźnieniu, druga przy bezruchu, trzecia przy prawie pustym miejscu po odchyleniu. Całość zachowuje neutralny obieg nazw, bez sceny, bez sprawcy i bez przykładu. Ostatni dryf pozostaje czytelny przez własną powolność i przez brak pełnego powrotu.