Czynność zatrzymana
Odroczenie zawiesza rozstrzygnięcie, lecz nie usuwa warunków, które doprowadziły do jego oczekiwania. W tym czasie zmieniają się relacje, a pierwotna intencja może utracić aktualność. Decyzja pozostająca w rezerwie staje się więc czynnikiem, który oddziałuje na inne decyzje samą możliwością uruchomienia.
Najtrudniej odróżnić odroczenie świadome od bezwładnego. W pierwszym przypadku układ zachowuje zdolność rozpoznania momentu zmiany. W drugim powiela jedynie procedurę oczekiwania. Milcząca operacyjność może wyglądać identycznie w obu przypadkach, chociaż skutki dla dalszej koherencji będą odmienne.
Cena gotowości
Stan nieustannej gotowości zużywa zasoby interpretacyjne. Każdy nierozstrzygnięty wariant zajmuje miejsce w obrębie możliwych następstw, nawet kiedy nie przechodzi w realizację. W pewnej chwili liczba wariantów przekracza zdolność ich wzajemnego rozróżniania.
Próg odroczenia pojawia się tam, gdzie kolejne czekanie nie dostarcza już nowych warunków. Wtedy dalsze zawieszenie staje się zapętleniem, a nie ostrożnością. Rozpoznanie tej różnicy pozwala odzyskać ruch bez konieczności ogłaszania, że zadanie zostało wykonane.